Hayat nereden nereye. Kah ordasın kah burada. Benim hayatımda böyle bir yol işte. İnişli, çıkışlı, engebeli. Başka türlüsü tatmin etmezdi beni. Küçücük yaşımda seçtiğim gibi. Kendi seçimlerimi yaşadım bir bir. Acısıyla, tatlısıyla. Hayatla cenge girmeli, kazanan ben olmalıydım. Kazanan ben oldum. Ne tadı olurdu ki ot gibi yaşamanın! Tekdüze, sıradan bir hayat bana göre değildi. Hala değil.
Eskiden hikayeleri dinlenen bilge kişiler olurdu. Görmüş, geçirmiş, hayatı yaşamış kişiler. Onların yaşanmış hayat hikayeleri, tecrübeleri dilden dile dolaşırdı. Dilden dile paylaşılırdı bir ışık, bir yol olsun diye ışığı, yolu göremeyenlere. Şimdi anlatılanlarsa in, cin, peri masalları. Gerçek yaşamdan uzak, gerçek yaşamın dışında. Sanal hikayeler. Kime ne faydası var?
Uydurma hikayelere, uyutulmaya değil gerçek hikayelere ihtiyacımız var. Yaşamamışlara, yaşayacaklara, şu anda yaşayanlara, bizlerden küçüklere, bazende bizlerden büyüklere anlatılası hikayeler. Hikayesi olanlar anlatsınlar hikayelerini ki, yol olsun, ışık olsun, ışığa, yola hasret olanlara. İbret için, örnek için.
Ortalığı çalkalandırmanın zamanı gelmişte geçmişti bile. Bulanmadan durulmazmış. Hareket gelsin biraz hayatımıza. Yoksa çıkar mı hayatın keyfi? Bazen cılız bir ışık bile bütün dünyayı aydınlatmaya yetebilir. Gören gözler olsun yeter. Bir parça ışık, yol olabilirsem ışığı, yolu göremeyenlere, ne mutlu bana!
Hazır mısınız yeni bir çağa? Çok mu iddialı oldu bu söz sizce? 
Önce kendimiz için yeni bir çağ başlatalım. Kendi yeni çağımızı. Sonrasında birlikte yeni bir çağ başlatabiliriz. Ne dersiniz?:)